பின் செல்ல

வள்ளுவம் தந்த மாமணி

கவியரசு முடியரசன்

போதும் எனுமனம் பூத்த நெஞ்சினன்,
யாதும் அவாவிலன்,யாமைஎன் றடங்கியோன்,
பயனில சொல்லாப் பாவலன்,என்றும்,
நயனுள மொழியும் நாவலன்,என்பால்
ஈடிலா அன்பன்,எளியன்,இனியன்,
கேடிலா மனத்தன்,கிளர்ச்சித் தலைவன்,
எங்கள் சங்கப் புலவன் இவனெனப்
பொங்கும் உணர்வாற் பொலிந்த பெற்றியன்,
பெருக்கிய புகழ்நிலை பேணி வந் துறினும்
செருக்கே அறியாச் சீர்மையாளன்,
அருமை! அருமை! என் றான்றோர் போற்றும்
பெருமிதங் குன்றாப் பேரறி வாளன்,
தொல்காப் பியநூல் துருவித் துருவிப்
பல்கால் ஓதிப் பாங்குற மொழிந்தவன்.
உள்ளன் தெளிவுற உலகம் மகிழ்வுற
வள்ளுவம் தந்த மாமணி,நாளும்
சிந்தனைப் புதுமையைச் செவ்விதிற் காட்டும்
செந்தமிழ் நடையிற் சீரியன்,கூரியன்,
ஆள்வோராகினும் அவர்க்கும் அறிவுரை
கேள்போல் நின்று கிளத்தும் துணிவன்,
ஆசாற் றொழுதெழும் அரும்பெறல் மாணவன்,
பேசான் பழிமொழி, ஏசான் பிறரை
நண்பன்,பண்பன்,நயத்தகு தமிழைக்,
கண்ணென உயிரெனக் கருதும் இயல்பினன்,
கல்வியைத் தமிழில் கற்கத் தடைஎனில்
அல்வினை யதுதான் அழிகவென் றெழுந்து,
வல்வில் லம்பெனச் சொல்லமர் தொடுத்தனன்,
அமர்க்களம் சென்றவன் ஆங்கே மாண்டனன்,
எமர்க்கெலாம் துயரே ஏற்றினன்,ஐய ஓ,
யாவன் அவனென வினவின்,தீவினை,
செய்யாச் செம்மல் செந்தமிழ்ப் பெம்மான்,
பொய்யா மாணிக்கப் புலவன் அவனே
உண்மைத் தமிழ்த் தொண்டன்.

VSP Manickam